Forums‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏.‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏AnimWorld‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏.‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏net presents‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏:‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏
Blood winE
Production
‏ترجمه و ویرایش
elfelfelf
ناتسومه یوجینجو
ناتسومه ‏!‏
هوی ‏،‏ ناتسومه ‏!‏
باید برم خونه ‏.‏
باید برم خونه ‏.‏‏.‏‏.‏
چطوره میتونه اجازه بده ضعیفی مثل اون بره داخل بدنش ‏.‏‏.‏‏.‏
اگه کار احمقانه ای بکنم ‏،‏ ممکنه ذهنش از بین بره ‏.‏
پاشو ‏!‏
ناتسومه ‏!‏
صدای سنسه رو میشنوم ‏.‏
باید برم خونه ‏.‏
ولی کدوم خونه ؟
کجا ؟
چرا سرگردونه ؟
ناتسومه گم شده ؟
خانواده ی میوکو از اون نگهداری میکنن ‏،‏ درسته ؟
احتمالاً هنوز راه خونه رو بلد نیست ‏.‏
شاید کند ذهنه ‏!‏
ولی من میترسم برم خونه ‏.‏
هرجا میرم هیولاها هستن ‏.‏
من مدّت زیادی منتظرم ‏.‏
داره میره ‏!‏
داری برمیگردی مدرسه ‏!‏؟
هیچ کس اونا رو نمیبینه ؟
تمام اون چیزهای ترسناک ‏.‏‏.‏‏.‏
ها ؟ اوم ‏.‏‏.‏
واقعاً گم شدم ‏.‏
معبد ؟
اونم اینجا ؟
چقدر ساکته ‏.‏
عالیه ‏.‏
میتونم هر وقت هیولاها اومدن دنبالم ‏،‏ بیام اینجا ‏.‏
از اینجا بعنوان محّل مخفی خودم استفاده میکنم ‏.‏
یک مکان ساکت و امن ‏،‏ فقط برای من ‏،‏
هیچ کس دیگه نمیاد اینجا ‏.‏
راه درازی تا خانه
بایت غذا ممنون ‏.‏
چی شده ‏،‏ میوکو ؟
غذات رو نخوردی ‏.‏
تمامش کن ‏.‏
ولی ‏.‏‏.‏‏.‏
نمیخوام بخورم ‏.‏
دیگه رفتم ‏.‏
هوی ‏،‏ میوکو ‏!‏
هوی ‏،‏ میوکو ‏.‏
حتماً با تاکاشی کون برو مدرسه ‏.‏
من با نائو چان میرم ‏!‏
اون دختره ‏.‏‏.‏‏.‏
تاکاشی کون ‏،‏ ناراحت نشو ‏.‏
بخور ‏.‏
چشم ‏.‏
چه بوی خوبی میاد ‏.‏
اُودن
بنظر خوشمزه میاد ‏.‏
یکروزی حتماً میخورم ‏.‏
هوی ‏،‏ اون ناتسومه هست ‏.‏
چکار داره میکنه ؟
هوی ‏،‏ میوکو ‏.‏
هوی ‏،‏ میوکو ‏!‏
شنیدم با ناتسومه زندگی میکنی ‏!‏
اون یک شیطانه ‏!‏
خیلی بد ذاته ‏!‏
هوی ‏،‏ بس کنید ‏!‏
بدذات ‏،‏ شرور ‏!‏
ازت متنفّرم ‏!‏
میوکو ‏!‏
ترسیدم ‏!‏
باید معذرت خواهی کنم ‏.‏
اون کاری نکرده ‏،‏ و من ‏.‏‏.‏‏.‏
تقصیر منه که اومدم به این خونه ‏.‏
بابت غذا ممنون ‏.‏
بازم چیزی نخوردی ؟
میوکو ‏،‏ چی شده ؟ جدّی میگم ؟
اوم ‏.‏‏.‏‏.‏ من ‏.‏‏.‏‏.‏
بابت غذا ممنون ‏.‏
میوکو ‏!‏
بابایی ‏!‏
چرا اون پسره اومده اینجا ؟
میوکو ‏،‏ میخوای قبل از خواب با بابا حرف بزنی ؟
بجاش فردا با تاکاشی کون برو مدرسه ‏.‏
میوکو هنوز ناراحته ‏،‏ برای همین امشب رو میزاریم تو اتاق ما بخوابه ‏.‏
تو مشکلی نداری ‏،‏ تاکاشی کون ؟
نه ‏،‏ خوبه ‏.‏
پس ‏،‏ شب بخیر ‏.‏
میشه یک نگاهی بندازم ؟
فقط امروز ؟
پدر ‏.‏‏.‏‏.‏ مادر ‏.‏‏.‏‏.‏
نه ‏،‏ نمیتونم ‏.‏
نمیتونم اینو ببینم ‏.‏
فقط باعث رنجشه ‏.‏
نمیتونم بخونمش ‏.‏
چیزی نیست ‏.‏
من تنها نیستم ‏.‏
چیزی نیست ‏.‏
اونا رفتن ‏،‏ ولی مطمئنّم اونا ‏.‏‏.‏‏.‏
خداحافظ ‏.‏
از من دور شو ‏.‏
هوی ‏،‏ خونت کجاست ؟
خونه ی واقعیت ‏.‏
خونه ی واقعیم ؟
خونه ای که والدینت زندگی میکردن ‏!‏
پدر و مادرت رو یادت نیست ؟
مادرم رو یادم نمیاد ‏.‏
پدرت چی ؟
پدرم رو هم ‏.‏‏.‏‏.‏ ولی ‏.‏‏.‏‏.‏
اون خیلی مهربون بود ‏!‏
مطمئنّم که اینجور بود ‏.‏
خیلی عجیب غریبی ‏.‏
چطور وقتی اونا رو بادت نمیاد همچین حرفی میزنی ؟
چطور جرأت میکنی اینجوری صحبت کنی ؟
پدر من خیلی خیلی مهربون تره ‏!‏
خونه ی واقعیم ‏.‏‏.‏‏.‏
خیلی عجیب غریبی ‏!‏
چطور وقتی اونا رو ادت نمیاد ‏،‏ همچین حرفی میزنی ؟
اگه میرفتم به خونه ی واقعیم ‏،‏
شاید چیز بیشتری راجع به پدرم یادم میومد ‏.‏
ولی ‏.‏‏.‏‏.‏
هرچی بیشتر یادم بیاد ‏،‏ بیشتر زجر میکشم ‏.‏‏.‏‏.‏
ولی ‏.‏‏.‏‏.‏
خونت ؟
آه ‏،‏ منزل پدری ناتسومه ؟
فکر کنم تاچیبانا سان یک تکّه
کاغذ بهمون داده بود ‏،‏ که آدرس روش نوشته بود ‏.‏
ایناهاش ‏.‏
ولی چرا ؟
اوم ‏.‏‏.‏‏.‏ میخوام بعنوان طلسم خوش شانسی نگهش دارم ‏.‏
این کاغذه رو ؟
آه ‏،‏ خیلی هم دور نیست ‏.‏
شیروماچی طرفای شرق رودخونه ی شیروکاواست ‏.‏
آه ‏،‏ یک هیولای کوچولوی دیگه ‏.‏
اون چیه ؟
برات میخورمش ‏.‏
این ‏.‏‏.‏‏.‏
دوباره غذاش رو نخورده ‏.‏
اون دختر بدیه ‏.‏
برات میخورمش ‏.‏
چی داری میگی ؟
فکرش رو هم نکن ‏!‏
گم شو ‏!‏
ترسناک ‏،‏ ترسناکه ‏.‏‏.‏‏.‏
برو یک جایی که دیگه پیدات نشه ‏!‏
نمیتونی برای مردم دردسر درست کنی ‏.‏
نمیتونی ‏!‏
شیروماچی ‏.‏
شرق رودخونه ی شیروکاوا ‏.‏
ناتسومه یوجینجو
چکار کنم ؟
ساعت چنده ؟
باید برم خونه ‏.‏
دوباره باعث دردسر بقیه میشم ‏.‏
چیزی نیست ‏.‏
رعد و برق اصلاً ترسناک نیست ‏.‏
باید برم ‏.‏
باید عجله کنم ‏!‏
آهای ‏!‏
آهای ؟
اینجاست ‏!‏
خیلی معذرت میخوام ‏.‏
ببخشید که مزاحم شدیم ‏.‏
اصلاً ‏،‏ خدا رو شکر که پیدا شد ‏.‏
بچّه ی بیچاره خیلی ترسیده بود ‏.‏
ببخشید ‏.‏
آه ‏،‏ تاکاشی کون ‏.‏
میتونی بری داخل ‏.‏
من از بقیه معذرت خواهی میکنم ‏.‏
با میوکو برید شام بخوردید ‏.‏
خیلی ممنونم و معذرت میخوام ‏.‏
اصلاً حرفش رو هم نزن ‏.‏
ببخشید ‏.‏‏.‏‏.‏ ببخشید ‏.‏
چرا پدر مادر من باید معذرت خواهی کنن ؟
چرا مردم باید از دست اونا ناراحت بشن ؟
تو کسی هستی که مشکل درست کرده ‏!‏
گورت رو گم کن ‏!‏
فقط برو ‏!‏
خواهش میکنم برو ‏.‏‏.‏‏.‏
شیروماچی ‏.‏
شرق رودخونه ی شیروکاوا ‏.‏‏.‏‏.‏‏.‏
خونه ی من اونجاست ‏.‏
من برمیگردم خونه ‏.‏
میرم خونه ‏.‏‏.‏‏.‏ خونه ی واقعیم ‏.‏
اون خونه ی خالی ‏.‏‏.‏‏.‏
پدر ‏.‏‏.‏‏.‏
پدر ‏.‏‏.‏‏.‏ پدر ‏.‏‏.‏‏.‏ پدر ‏.‏‏.‏‏.‏
بارها و بارها اون اسم رو صدا زدم ‏.‏
و فهمیدم که هیچ وقت جوابی نمیشنوم ‏.‏
فهمیدم که مهم نیست که چقدر یک چیزی رو بخوای ‏،‏
چندبار براش فریاد بزنی ‏،‏ چیزهایی هست که تو هیچ وقت بهش نمیرسی ‏.‏
هیچ وقت به اونجا نرسیدم ‏.‏
گم شدم و ار فرط خستگی ار هوش رفتم ‏.‏
و تصمیم گرفتم دیگه کسی رو که جوابم رو نمیده ‏،‏
صدا نزنم ‏.‏
خاطرات دردناکی که میخوای فراموش کنی ‏.‏
من همشون رو برات میخورم ‏.‏
یک دهن بکش ‏.‏
نه ‏.‏
این بخشی از چیزی هست که به وجود من معنا میده ‏.‏
مهم نیست چقدر دردناک باشه ‏،‏ اونا برام مهمّه ‏.‏
بزار بخورمشون ‏.‏
خاطراتت و قلبت رو ‏.‏
بزار همشون رو بخورم ‏.‏
ناتسومه ‏!‏
یک صدایی میشنوم ‏.‏
ناتسومه ‏!‏
تاکاشی کون ‏.‏
توکو سان ‏.‏
ناتسومه ‏!‏
ما منتظر برگشتنت میمونیم ‏،‏ تاکاشی کون ‏.‏
درسته ‏.‏
من برمیگردم خونه ‏!‏
تونستی ‏.‏
من انرژی روحی اونو نابود کردم ‏.‏
حالا فقط یک حشره ی بی آزاره ‏.‏
ممنونم ‏،‏ سنسه ‏.‏
تو منو صدا میزدی ؟
خاطراتم رو دیدی ؟
به حاطرات تو علاقه ای ندارم ‏.‏
فقط منتظر اینم که کتاب دوستان رو ازت بگیرم ‏.‏
شیروماچی ‏.‏‏.‏‏.‏
شرق رودخونه ی شیروکاوا ‏.‏
ناتسومه
من برگشتم ‏.‏
من اینا رو کشیدم ؟
احتمالاً بچّه ی شیطونی بودم ‏.‏
باوجود اینکه همچین جایی کشیدمش ‏،‏ پدرم پاکش نکرده و نکهش داشته ‏.‏
خوب ‏،‏ حالا چی ؟
چیزی از زندگیت یادت اومد ؟
نه ‏،‏ بیشترش رو یادم رفته ‏.‏
خیلی ‏.‏‏.‏‏.‏ چیزهای مهم زیادی که فراموش کردم ‏.‏
سنسه پدر گفت ‏،‏ یک جایی تو این حیاط
مادرم یک گل کاشته ‏.‏
نمیدونم کجا بوده ‏.‏
خیلی برای گفتن این حرف دیره ‏.‏
تاکاشی ‏.‏‏.‏‏.‏
امیدوارم امسال شکوفه بزنه ‏.‏
امیدوارم هرسال شکوفه بزنه ‏.‏
تاکاشی ‏.‏‏.‏‏.‏
خداحافظ ‏،‏ پدر ‏.‏
خداحافظ ‏،‏ خونه ی من ‏.‏
خوب ‏،‏ برگردیم خونه ‏.‏
بعد از اون ماجرا ‏،‏ واقعاً احساس خستگی میکردم ‏.‏
برای همین مستقیماً رفتم خونه ‏.‏
حتّی اُودون هم نخوردیم ‏.‏
ولی برای اوّلین بار ‏،‏ سنسه ناراحت و عصّبانی نشد ‏.‏
من برگشتم ‏.‏
خوش اومدی ‏.‏
خوش اومدی ‏،‏ تاکاشی ‏.‏
اومدم خونه ‏.‏
ها ؟
دوباره ؟
کدوم راهه ؟
فکر کنم همین جاها بود ‏.‏
این بار سوّمته ‏!‏
ناتسومه ساما ‏!‏
بعداً میبینیمتون ‏!‏
بعداً ‏!‏ بعداً ‏!‏
سودا ‏!‏ سودا ‏!‏
هوی ‏،‏ فکر کنم از این طرفه ‏.‏
شوو ناتوری
ممنون ‏!‏
چطور بود ؟
عالی بود ‏!‏
ساسادا ‏!‏
تاکی سان ‏!‏
بالاخره موفّق شدید ‏.‏
خسته نباشید ‏.‏
چطور قبل از ما رسیدی ؟
مهارت مون بالاست ‏!‏
ناتسومه گفت که کجایید ‏،‏ برای همین منتظر بودم ‏!‏
چشمه ی سودا اینجاست ؟
چیه ؟
قرمزه ‏!‏
البته که هست ‏.‏
زنگ زده ‏.‏
چیزی نیست ‏،‏ مریض نمیشید ‏.‏
پس تو اوّل بخور ‏،‏ نیشیمورا ‏.‏
سنگ کاغذ قیچی ‏،‏ میکنیم ‏!‏
میتونیم قرعه بکشیم ‏!‏
روزهای سخت و دردناکی وجود داره ‏،‏
و شاید بیشتر از این هم در انتظار آدم باشه ‏.‏
ولی با این حال ‏.‏‏.‏‏.‏
خوب ‏،‏ آماده ؟ برو که رفتیم ‏.‏
تاکاشی ‏،‏ صمیمی تر باش ‏.‏
زودباش بخند ‏،‏ تاکاشی کون ‏!‏
ببینیم چطور در میاد ‏.‏
نمیتونم صبرکنم ‏!‏
امشب کوفته داریم ‏.‏‏.‏‏.‏
شیگورو سان ‏،‏ توکو سان ‏،‏
میتونید یکی دیگه بگیرید ؟
آروم باش ‏،‏ نیانگورو ‏.‏
روزهایی که آدم باید غنیمت بشماره ‏،‏
اونایی که هیچ وقت فراموش نمیشن ‏.‏
..:: امیدوارم لذّت برده باشید ::..
ناتسومه یوجینجو
پایان